پس از جدایی، حق سرپرستی فرزندان به چه کسی تعلق می‌گیرد؟

یکی از پرتکرارترین سؤالات زوجین در آستانه جدایی، تعیین تکلیف حضانت فرزندان است. بسیاری از والدین نمی‌دانند پس از طلاق، قانون چه ضوابطی را برای سپردن نگهداری کودکان در نظر گرفته و آیا اولویت با مادر است یا پدر.

به گزارش الفباخبر، در سال‌های اخیر موضوع حضانت فرزندان به یکی از چالش‌برانگیزترین مسائل حقوقی میان زوجین تبدیل شده است. بسیاری از اختلافات پس از تصمیم به جدایی، نه بر سر اصل طلاق بلکه درباره سرنوشت کودکان شکل می‌گیرد.در همین راستا، یکی از پرسش‌های پرتکرار والدین این است که بعد از طلاق، حضانت بچه‌ها به چه کسی سپرده می‌شود و قانون چه معیارهایی را برای تصمیم‌گیری در نظر گرفته است؟ بررسی مقررات نشان می‌دهد سن فرزند و مصلحت او مهم‌ترین ملاک دادگاه در تعیین حضانت است.بر همین اساس یکی از مخاطبان از فارس میپرسد: اینجانب ۱۴ سال است ازدواج کرده‌ام و دارای سه فرزند (دو دختر ۹ و ۱۱ ساله و یک پسر ۳ ساله) هستم. مدتی است با همسرم دچار اختلاف شده‌ایم و ایشان مرتب موضوع طلاق را مطرح می‌کند و ارتباط خود و فرزندان را با خانواده‌ام قطع کرده است. سؤال من این است که در صورت وقوع طلاق، حضانت فرزندان به چه صورت تعیین می‌شود؟

حضانت کودک تا سن هفت سالگی در اولویت با مادر است

بر اساس ماده ۱۱۶۹ قانون مدنی، در مواردی که والدین از یکدیگر جدا زندگی می‌کنند، نگهداری و حضانت کودک تا سن هفت سالگی در اولویت با مادر است و پس از آن، حضانت به پدر واگذار می‌شود. در این حکم تفاوتی میان فرزند دختر و پسر وجود ندارد.البته طبق تبصره همین ماده، پس از هفت سالگی چنانچه میان والدین اختلافی درباره حضانت ایجاد شود، دادگاه با در نظر گرفتن مصلحت کودک تصمیم‌گیری خواهد کرد. بنابراین اگر تشخیص داده شود که ماندن فرزند نزد مادر به نفع اوست، حتی بعد از هفت سالگی نیز امکان سپردن حضانت به مادر وجود دارد. در رویه قضایی نیز مواردی دیده شده که به دلیل وابستگی شدید طفل به مادر یا شرایط خاص پدر، دادگاه حضانت را به مادر واگذار کرده است.از سوی دیگر، قانون مواردی را به عنوان موانع حضانت پیش‌بینی کرده است. طبق ماده ۱۱۷۳ قانون مدنی، هرگاه به علت کوتاهی در نگهداری یا فساد اخلاقی هر یک از والدین، سلامت جسمی یا تربیت اخلاقی کودک در معرض آسیب قرار گیرد، دادگاه می‌تواند بنا به درخواست بستگان کودک، قیم یا مقام قضایی، تصمیم مقتضی را درباره حضانت اتخاذ کند.برخی مواردی که می‌تواند از مصادیق سلب حضانت محسوب شود عبارتند از:اعتیاد مضر به مواد مخدر، مشروبات الکلی یا قماراشتهار به فساد اخلاقیابتلا به بیماری‌های روانی که به تأیید پزشکی قانونی رسیده باشدبهره‌کشی از کودک یا وادار کردن او به فعالیت‌های غیرقانونی یا غیراخلاقیاعمال خشونت و ضرب‌وجرح بیش از حد متعارف

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × سه =